ορισμός της συγγνώμης

Ορίζεται από τον όρο απολογία προς την το επιχείρημα αυτό, το οποίο μπορεί να είναι μέρος μιας ομιλίας ή μιας γραφής στην οποία δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην υπεράσπιση, τον έπαινο, τον έπαινο ή την αιτιολόγηση της δράσης, της αδράνειας, της ιδέας, της σκέψης ενός ατόμου ή μιας ομάδας, η οποία υπόκειται σε προηγούμενη διαμάχη, δεδομένου ότι αναφέρεται γενικά σε ζητήματα που δεν συμφωνούν με το νόμο ή στα οποία το κοινό καλό μιας κοινωνίας μπορεί να διακυβευθεί σοβαρά εάν υπερασπιστεί τη θέση ή θριαμβεύσει.

Η απολογία του εγκλήματος είναι μια ευρέως διαδεδομένη έννοια που έχει ιδιαίτερη σημασία στον νομικό τομέα, δεδομένου ότι τιμωρείται από τους περισσότερους νόμους του κόσμου επειδή σχετίζεται στενά με αυτό που αναφέραμε παραπάνω για την υπεράσπιση ορισμένων πολύ αμφιλεγόμενων ή εγκληματικών περιστάσεων.

Θέματα όπως υπεράσπιση της ευθανασίας, η οποία προκαλεί τον θάνατό του από έναν τελικώς άρρωστο άνθρωπο ή τον έπαινο καταστάσεων που αποδεικνύονται επιβλαβείς για το κοινό καλό και τη διατήρηση της τάξης σε μια κοινωνία ή κοινότητα όπως η χρήση ναρκωτικών ή η ενθάρρυνση τρομοκρατία, μια ερώτηση τόσο παρούσα στις μέρες μας, αποτελούν συγκεκριμένα παραδείγματα του εγκλήματος της συγνώμης ότι είναι ακόμη τυποποιημένο σε ένα καλό μέρος των ποινικών κωδίκων των διαφόρων εθνών.

Για παράδειγμα, ένα άτομο που, κάνοντας χρήση ενός μαζικού καναλιού όπως ένα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντιλαμβάνεται τα οφέλη που μπορεί να έχει η κατανάλωση αυτού ή του απαγορευμένου ναρκωτικού, αναπόφευκτα, πρέπει να απαντήσει για αυτά τα λόγια. είναι εύλογο για παράπονο ή αίτημα για αυτήν την εξυψία.

Τώρα, η έννοια της συγγνώμης έχει μια αρκετά αρχαία προέλευση, δηλαδή δεν είναι μια σύγχρονη εφεύρεση της δικαιοσύνης, αλλά χρονολογείται και έχει την προέλευσή της στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία, πιο συγκεκριμένα σε ένα έργο του Έλληνα φιλόσοφου Πλάτωνα που ονομάζεται Απολογία του Σωκράτη, το οποίο προτείνει μια εκδοχή της υπεράσπισης που ο Σωκράτης, δάσκαλος του Πλάτωνα, φτιάχτηκε από τον εαυτό του κατά τη διάρκεια της δίκης ότι η ελληνική δικαιοσύνη αυτού τον ακολούθησε, θεωρώντας ότι με τις σκέψεις του περιφρόνησε τους Αθηναίους θεούς και κατέστρεψε τη νεολαία. Από αυτό ακολουθεί την πολύ μεγάλη πορεία που έχει αυτός ο όρος.